Ο Έλληνας που κέρδισε το Γύρο Γαλλίας

Apo Lazarides

Το Σάββατο ξεκινά ο Γύρος Γαλλίας. Ο πρώτος είχε λάβει χώρα το 1903. Ωστόσο, ο φετινός δεν είναι ο 111ος. Είναι ο 100ος. Ο Α’ και ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος είχαν πλήξει για τα καλά τη Γαλλία και η διοργάνωση ενός τόσο μεγάλου ποδηλατικού αγώνα θα ήταν μια πολυτέλεια ανεπίτρεπτη, ανήθικη, προκλητική. Έτσι ο μαγικός αριθμός 100 έκατσε στη φετινή σεζόν, που έχει μια ιδιαιτερότητα για τον ελληνικό αθλητισμό: Έναν Έλληνα ποδηλάτη, τον Γιάννη Ταμουρίδη, να συμμετέχει με επαγγελματική ομάδα. Ήδη έγινε ο πρώτος Έλληνας που έτρεξε στο Paris – Roubaix και στο Γύρο της Ιταλίας. Αν όλα πάνε καλά και ο Γιάννης μείνει με την Euskaltel-Euskadi, δεν είναι απίθανο να τον δούμε σύντομα και στο Γύρο Γαλλίας. Θα είναι, βεβαίως, ο πρώτος Έλληνας που θα έχει αγωνιστεί κι εκεί. Αλλά δεν θα είναι ο πρώτος με ελληνικό όνομα. Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο…

Τα γραφεία του «L’ Auto», του περιοδικού που οργάνωνε το Γύρο Γαλλίας, κατελήφθησαν από τους ναζί από το 1940 και πολύτιμα αρχεία του αγώνα χάθηκαν για πάντα. Η γερμανική προπαγάνδα, δύο χρόνια αργότερα, αποφάσισε ότι θα έκανε τους κατακτητές πολύ πιο αρεστούς στο γαλλικό λαό αν αναβίωνε την αγαπημένη του αθλητική διοργάνωση. Βέβαια, ένας πλήρης Γύρος Γαλλίας θα ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθεί. Το κόστος και οι απαιτήσεις της διοργάνωσης εν μέσω πολέμου θα ήταν τεράστια και, βέβαια, ο κίνδυνος κάποιου σαμποτάζ καθόλου αμελητέος. Όταν το πρότειναν στον Jacques Goddet, τον άνθρωπο που έστησε το Le Tour, εκείνος πήρε ένα τεράστιο προσωπικό ρίσκο και αρνήθηκε. Αλλά ο Jean Leuillot, πρώην υπάλληλός του στο «L’ Auto», που είχε την τεχνογνωσία, δέχτηκε να κάνει το χατήρι των Γερμανών. Το μόνο που κατάφερε ο Goddet είναι να κρατήσει άμωμο το όνομα «Le Tour».

To φθινόπωρο του 1942 έλαβε χώρα το Circuit de France. Είχε οκτώ ετάπ. Ξεκινούσε από το Παρίσι και μέσω Λε Μαν, Λιμόζ, Λυών και Ντιζόν επέστρεφε στη γαλλική πρωτεύουσα. Συμμετείχαν 69 επαγγελματίες ποδηλάτες, η μεγάλη πλειονότητα των οποίων «προσεκλήθη» από την Γκεστάπο. Κοινώς, οι ναζί χτύπησαν τις πόρτες των πρώην πρωταθλητών και τους εξήγησαν ότι αν δεν κατέβαιναν στον αγώνα, οι οικογένειές τους θα είχαν μεγάλο πρόβλημα. Νικητής αναδείχτηκε ο Francois Neuville, αλλά η διάθεση όλων ήταν τόσο άσχημη που τελικά ο αγώνας έκανε περισσότερο κακό στη γερμανική προπαγάνδα παρά καλό.

Το 1943 και το 1944 διοργανώθηκε ένας άλλος αγώνας, από τον Goddet αυτή τη φορά. Ονομάστηκε Grand Prix du Tour de France. Δεν ήταν ένας συνεχόμενος αγώνας με πολλά ετάπ, αλλά εννιά διαφορετικές ημερήσιες κούρσες, με αρκετές ημέρες διαφορά η μία από την άλλη. Και πάλι, όμως, ήταν ό,τι πιο κοντινό στο Γύρο Γαλλίας έγινε υπό γερμανική κατοχή και ποτέ δεν έγινε γνωστό τι ακριβώς έπεισε τον Goddet να κάνει αυτήν την παραχώρηση. Οι αντίπαλοί του για πολλά χρόνια τον κατηγορούσαν για φιλοναζιστικά αισθήματα (δεν έκρυψε εξάλλου ποτέ την συμπάθειά του προς το καθεστώς του Βισύ), αλλά η αλήθεια μάλλον είναι ότι η Γκεστάπο επισκέφτηκε κι αυτόν κάποια ωραία ημέρα.

008_001Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει περισσότερο απ’ όλα εδώ είναι ο νικητής ενός από τους αγώνες που αποτελούσαν το Grand Prix du Tour de France. Ήταν ο Από(λλων) Λαζαρίδης που κέρδισε το Boucles de Sospel του 1943. Ήταν γιος Ελλήνων μεταναστών που γεννήθηκε στο Πα ντε Καλέ, αλλά μεγάλωσε στο γαλλικό Νότο, το οποίο τα πρώτα τρία χρόνια της κατοχής δεν διετέλεσε υπό γερμανική κατοχή (λόγω της συνθηκολόγησης του Πετέν). Ο Λαζαρίδης έκανε ποδήλατο από μικρός στα βουνά πάνω από τις Κάνες και λόγω του μικρού του παραστήματος έγινε γνωστός σε όλους ως «το Ελληνάκι».

Όταν οι Γερμανοί κατέκτησαν και το Νότο, κάνοντας τα πάντα πολύ πιο δύσκολα, ο Λαζαρίδης είχε ήδη τρία παραπάνω χρόνια προπόνησης από τους ποδηλάτες του Βορρά. Και, καθώς η Γκεστάπο χρειαζόνταν κάποιους για να συμμετάσχουν στις προσπάθειές της να αναβιώσει ο Γύρος Γαλλίας, οι έλεγχοι στον Από ήταν ελάχιστοι ως μηδενικοί. Αυτό σήμαινε ότι ο ποδηλάτης μπορούσε να κάνει μεγάλες αποστάσεις πάνω στα βουνά, όπου κρύβονταν αντάρτες, χωρίς οι Γερμανοί να τον αποτρέπουν ή να τον ψάχνουν κάθε φορά. Όχι τυχαία, λοιπόν, έγινε μέλος της γαλλικής αντίστασης, των Maquis, παίζοντας το ρόλο του μεταφορέα – αγγελιοφόρου. Αντί να κουβαλά φαγητό για να αντέξει τις πολύωρες προπονήσεις του, κουβαλούσε πυρομαχικά και οι αντάρτες φρόντιζαν να τον ταΐσουν όταν έφτανε στον προορισμό του.

Όταν έληξε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Λαζαρίδης συνέχισε την καριέρα του ως επαγγελματίας ποδηλάτης με αρκετά συμπαθητικά αποτελέσματα. Ήταν 5ος το 1946 στο La Course du Tour de France (γιατί η χώρα ακόμη δεν ήταν έτοιμη για ένα πλήρες Le Tour) και το 1947, στον πρώτο μεταπολεμικό Γύρο βγήκε δέκατος και δεύτερος στη βαθμολογία των βουνών. Την επόμενη χρονιά ήταν ένατος, αλλά κατάφερε να βγει δεύτερος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s